Maandag alweer, het weekend is voorbij gevlogen. Even twee dagen ontspanning achter de rug, thuis gezellig rustig. Ik had het nodig, er even tussen uit te kunnen. Aan niets denken, met niets rekening houden. Mij lekker laten verwennen. Ontbijt op bed, voetjes onder tafel bij het avond eten. Een rustige wandeling in het bos, wat wil een Mens nog meer, eeuwige rust…

Maar ja mooie liedjes duren niet lang, het weekend behoort slechts tot een mooie herinnering, terug naar de werkelijkheid. Maandag morgen, even mijn agenda inkijken, niet te min Ik vandaag niet aanwezig ben in de studio en dus geen afspraken met klanten opstaan heb, zal het een druk dagje worden. Even een snel ontbijt. Om tien uur afspraak bij de pedicure, manicure. Lichaamsverzorging is heel belangrijk voor Mij. Vandaar deze bijna drie wekelijkse verplichte bezigheid. Mijn assistent heeft vandaag een dagje vakantie, dus heb Ik Mijzelf tot chauffeur benoemd, aangezien Ik een geografische ramp ben, kan dit nog grappig worden.

Na een paar verkeerde straten, wie heeft er ooit éénrichtingsverkeer uitgevonden, ben Ik op de juiste plaats. Vanzelfsprekend vijftien minuten te laat, M/men heeft niet zomaar de “Morticiaanse tijd” uitgevonden. Ik ben namelijk altijd te laat , behalve als Ik op tijd ben, maar dat is een unicum.
Deze namiddag heb Ik een afspraak met Meesteres Shane. Wij gaan samen winkelen, weliswaar Onze eerste keer een grootwarenhuis in zonder Onze assistenten. Het lijkt Mij wel ludiek twee Meesteressen achter een winkelwagentje.

Twee uur, even Meesteres Shane bellen ,om Mijn komst te melden. En ja hoor, aan de andere kant van de lijn, … Oh my god , it’s already that late! I’ll get ready!!
We rijden de parking van het grootwarenhuis op, een parkeer plaatsje vinden bij de ingang moet wel lukken. Wij hebben namelijk geen zin om Onze aankopen ver te dragen, daar worden We immers niet mooier van. We wandelen de winkel binnen, en nu…, tja gewoon nemen wat We nodig hebben lijkt Ons evident, maar We hebben maar twee handen. Mensen komen voorbij met zo’n ding op wielentjes, ze zien Ons verstomd kijken maar lopen door. Wij willen ook een wagentje, maar hoe werken die dingen? Gewoon even rustig de kat uit de boom kijken, daar worden We altijd wijzer van. Twee of één euro voor een wagentje, even kijken of We muntstukken opzak hebben want biljetten moet zo een wagentje niet !
Het is gelukt, trots stappen We, elk met Ons wagentje de winkel binnen. En nu shoppen…
Fantastisch zo winkelen, proberen met het wagentje Onze tocht tot een goed einde te brengen. Want dat is het toch uiteindelijk, een overlevingstocht. Eerst en vooral moet je met zo’n wagentje door die gangen proberen te rijden, in de gangen staan zowel links als rechts producten. Dus na een tijdje voel Ik Mij alsof Ik een tenniswedstrijd bijwoon. Maar dat is op zich niet het grootste probleem, die gangen lopen natuurlijk vol met andere klanten die heel plots onverklaarbaar gaan remmen en stil blijven staan, zodat Ik moeite moet doen om niet tegen het obstakel te botsen. Tijdens die manoeuvres komt er een kind van rechts, waarbij het blijkbaar niet de bedoeling is om dat overhoop te rijden. Wie haalt het in zijn hoofd om in een drukke winkel zijn kind los te laten lopen! Wat een situatie, heeft er nog niemand bij stilgestaan dat een rijbewijs met verzekering een must is voor zo’n winkelwagentje? Mijn wagentje is vol, waarschijnlijk met een paar overbodige dingen. Zoals gewoonlijk ligt Mijn winkelbriefje op de keukentafel mooi te wezen. Maar dat is momenteel Mijn zorg niet. Met Mijn wagentje richting kassa zonder ongelukken lijkt Mij al een hele prestatie.
Een paar wachtende voor Mij, wat een rompslomp, alles wat in Mijn wagentje ligt moet nu op die band. Wat een werk, daar ben Ik helemaal niet goed in. Die band is veel te kort voor de spullen in Mijn wagentje… Gewoon alles op de band leggen, We zien wel wat er gebeurd. Voorbij de mevrouw aan de kassa. Het blijkt dat Ik het wagentje nu weer moet vullen, is het de bedoeling dat alles terug in die kar moet? Vullen maar, het beleg, diepvies, blikvoer, koekjes en petflessen. Deze keer heb Ik echter een technisch probleempje, want als de flessen drank bovenop de koekjes komen, dan zijn die verpletterd. Wist Ik dat op voorhand, had Ik beter hondenbrokken gekocht in plaats van koekjes! Want verpletterde koekjes geef Ik toch aan Mijn hond.
Instructies in verband met het uit- en inladen van een wagentje zouden hier niet misstaan.

Meesteres Shane is ondertussen ook aangekomen bij de kassa. Haar gezicht spreekt boekdelen, Zij had Zich blijkbaar ook niet aan dit extra werk verwacht. Wie pakt Onze aankopen in? We kunnen Onze producten toch niet los in de wagen leggen. Hoe krijgen We dat nu opgelost? Nergens zakjes of dozen te bekennen, dit wordt echt een probleem. Verstard staan We aan de kassa, wat nu…
Ons getreuzel wordt echt niet geapprecieerd door de wachtenden na Ons, hier en daar klink er gemor tussen de andere klanten. Ineens snelt Meesteres Shane langs de rij wachtende mensen terug de winkel in. Verbaasde blikken komen Mijn richting uit. Tja hoe kan Ik weten wat Meesteres Shane van plan is? Dus kijk Ik stomverbaasd terug, een betere oplossing kan Ik zo ter plaatse niet bedenken. O/onze vraag wordt al snel beantwoord, Meesteres Shane komt aangelopen, althans Ik vermoed dat het Meesteres Shane is achter die stapel dozen. Met veel moeite strompelt Meesteres Shane doorheen de rij wachtende klanten tot aan Onze wagentjes. Uiteindelijk krijgen We de dozen gevuld en kunnen We richting auto. Dozen uit de wagentjes, wagentjes aan de kant, We kunnen vertrekken. Uitladen bij Meesteres Shane, uitladen bij Mij thuis.
Volledig uitgeput besluiten We om rustig iets te gaan eten om bij te komen van de bewogen namiddag. Wat een belevenis. We hebben het overleefd, maar dit winkelavontuur is zeker niet voor herhaling vatbaar!

Ik kan niet begrijpen waarom mensen zichzelf zoveel leed aan doen. Sinds kort heb Ik, voor Mij de ideale manier gevonden om te winkelen. Via de computer geef Ik Mijn boodschappenlijstje door, Ik krijg een datum wanneer Ik Mijn waren kan afhalen. Op die bewuste dag krijg Ik Mijn producten netjes gerangschikt in opvouwbare dozen overhandigd, Ik hoef deze enkel nog te betalen en in Mijn wagen te plaatsen. De ideale uitvinding… Al vinden sommigen het “decadent”, het leven van een Meesteres kan toch eenvoudig zijn… vooral als Mijn assistent de aankopen gaat ophalen en netjes in Mijn kast rangschikt…

Meesteres Morticia

Andere columns geschreven door Meesteres Morticia zijn te lezen in Steel Moon magazine (vanaf volume 12). Voor meer inlichtingen over Steel Moon magazines klik hier...